yalnızlık,güzeldir…

352 views Yorum yap

     insanlardan koptum. jon ile ayrıldıktan sonra kendimi soyutladım. kimseyle konuşmak istemiyorum. insanlar yorucu,insanlar ihanet ediyor,insanlar zor. birisiyle konuşmak istediğim her seferde,aklıma geliyor. onunla konuşup arkadaş olacağız,birlikte bir şeyler yapacağız,birbirimize bağlanacağız,sonra anlaşamadığımız noktalar ortaya çıkacak ve birbirimizi terk edeceğiz. eğer sonunda yine yalnız kalacaksam neden yorulayım ki… 

     bir insanın,bir diğeriyle iyi anlaşması imkansız. aynı karından çıkan kardeşler bile kanlı bıçaklı olurken,birbirini daha önce tanımayan iki insan nasıl anlaşabilir? bu yüzden aşk denilen şey de imkansız ve ütopik. sanırım aşk kavramını kafasında yaratan bizleriz. klasik bir tablo vardır: yakışıklı,becerikli,biraz da kibar birisi bizimle ilgilenince hemen "aşık oluruz." bunun nedeni tamamen etrafımızda küçüklüğümüzden beri var olan ve beynimize kazınan koşulların sağlanmış olmasıdır. televizyonda küçüklüğümüzden beri belli koşullara sahip birisi olunca kız ona aşık olur. masallarda,çizgi filmlerde,hikayelerde bu hep böyledir. etrafında bunlarla büyüyen bir çocuk da otomatikman bu koşullara sahip birini gördüğünde aşık olduğunu "zanneder." sonuç olarak aşk kavramı kendi kafamızda yarattığımız,şizofrenik sayılabilecek bir kavramdır. bu yüzden romantik anlamda iki insan geçinemez. imkansızdır.

     eh,sosyal yönden ilişkilerde zaten geçinemez insanlar. herkes kendi derdinde,kendini düşünür.. bir insana sırtını dayamak aptallığın doruk noktasıdır. akıl okuyamadığımıza göre,güvendiğin insanın seni ne zaman sırtından bıçaklayacağını da bilemezsin. o yüzden güvenmek,bağnazlıktır.

     işte bu yüzden yalnızlık en güzelidir. hem etrafında insan olmazsa yalnız olduğunu da fark etmez insan.

     ben yalnızlığı seçiyorum. sürekli kendimi yıpratmaktansa,yalnız kalmayı tercih ediyorum. böyle mutluyum. her şey sakin,durgun,sessiz…  

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir