Çok Bekledim Ben, Çok…

476 views Yorum yap

Ben 5 yaşından bilirim beklemeyi. Ne bekleyecek ki insan o yaşta? Ama ben bekledim işte. Gerçekten annemin bana oturup sarılacağını, tüm yıl yanımda olacağını bekledim. Ailemin hep yanımda olacağı günü. Çünkü annem çalışıyordu hep. Babamsa seyahatte, abim diyene kadar. Ohooo o çok başka alemlerdeydi…

Ben 6 yaşında da bekledim. Aslında ben çoğu zaman ailemi bekledim. Bu sefer dayımlar teyzemler Ankara’da otursun diye bekledim. Çünkü bana hep öyle söylerlerdi; -Geleceğiz biz. Oraya. Ölene dek sizinle oturacağız. Kuzenlerini de göreceksin hep. O yüzden ölmekten korkardım işte ben. Ya ölürsem? Buraya gelemeyecekler, burada kalamayacaklardı teyzemler, dayımlar…

Ben 7 yaşında bekledim. Senelerin geçmesini büyümeyi. Abim gibi kocaman bir çocuk olmayı. Gerçek kitaplarımın, uzun ödevlerimin olacağı, ciddi bir öğrenci olmayı bekledim. Bazen inek denilecek kadar çalışkan olmayı bekledim. Ama 1. sınıfta çalışkanlık olsa ne oluuur olmasa ne oluuur ? Böyle derlerdi bana. Ama ben dinlemezdim. Ben çalışkandım çünkü biliyordum.

Ben 10 yaşında bekledim.Annem emekli olacaktı babamda mühendisliği bırakacaklardı. Ama hani ya para? O zaman nasıl yaşayacaktık. Hayali güzeldi annen ve baban evde oturacak . Sen çalışacaktın. Ama bekledim bekledim, bir türlü büyüyemedim. Daha ergenliğe bile girememiştim…

Ben 12 yaşında çok bekledim. Çok… Aşık olduğum kişinin geri dönmesini. Beni yeniden  sevmesini belkide. Kolunu omzuma atmasını ve benimde omzuna yaslanıp uyuduğum o okul sabahlarını. Hatta veda etmeyi bile. Öyleyim ki ben, vedaları çok severim. O an beklediğim andır. Aşkın en çok büyüdüğü gündür bende vedalar. Yani benim ÇOK BEKLEDİKLERİM.

Şimdi ben 14 yaşındayım. Hayat güzel ama hala bekliyorum. Çünkü hala sevdiklerimden uzağım . Hala teker teker kayboluyor insanlar etrafımdan. Evet hala annem babam çalışıyor.  Annem hala 1 yıl oturup bana sarılmadı o kadar. Teyzemler, dayımlar hala gelmedi Ankara’ya. Ben büyüdüm çalışkan oldum bir tek. Ama sevmediğim kişilerin yanında zekam arttı, çalışkan oldum ben.  Aşık olduğum kişi şimdi bana kardeşim diyor. Anlayacağınız dönemedi hiç bir şey bana. Geri alamadım kaybettiklerimi ben.

Ben hep kaybettim.

*Okulumu, öğretmenimi,arkadaşlarımı,ailemi,sevdiklerimi,Sevgilimi yani aşık olduğum kişiyi. Gördüklerimi kaybettim. Göremediklerimi kaybettim. Sevdiklerimi bırakın, sevmediklerimi bile kaybettim ben.

Ve ben onları hep bekledim.

*Aşkı kaybettim ama hala bekliyorum. Aynı kişiden bekliyorum, aynı aşkı bekliyorum.

Bırakın aşkı sevdayı, GÜLMEYİ KAYBETTİM BEN. MUTLU OLMAYI KAYBETTİM. O KADAR BEKLEMEME RAĞMEN SENELERCE….

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Genel

Kendi dünyanı keşfet!

Kendini aynada bambaşka görmeye başladığın, artık büyüdüğünü hissettiğin dönem; ergenlik çağı! Bu dönemde vücudunu keşfedip yaşayacağın değişiklikleri öğren, kendine yabancı kalma:)

Devamı   1223