Senin Günlüğün

“Her güzel şey çabuk biter” derler ya, işte benim tatilim de öyle oldu.

İlk başta herkes gibi büyük bir hevesle bavulumu hazırlayıp düştüm yollara. Uçtum, dağları aştım, kilometreler geçtim. Sonunda huzuru bulabildim. Önümde deniz, arkamda boylu boyunca uzanan ağaçlarla ben çok mutluydum artık. Saat sınırım yoktu. Dilediğimde uyanıyor, kahvaltı ediyor, o gün ne giyeceğimi düşünmeden bikinimi üzerime geçirdiğim gibi sokağa atıyordum kendimi. Bütün gün doyasıya kitap okuyor, denize her daldığımda, bir yıl boyunca zihnimi meşgul eden şeyleri teker teker beynimin derinliklerine gönderiyordum sanki. Gün batmını izlemeden olur mu? Dağların arkasından usulca batan güneş, ilkokulda çizdiğimiz resimleri andırıyordu adeta. Sonra buyrun sağlıklı yiyeceklerin bulunduğu sofraya. Tıka basa değil, iki lokma yesem bile doyuyorum zaten. Çünkü benim ihtiyacım olan asıl şey yiyecek değil, güzel bir hava. İnanmayacaksın ama, manzara ve serin esintili rüzgar doyuruyor insanı. Çünkü binaların hız kesmeden ürediği bu zamanda, özellikle İstanbul’da yaşayanlar için huzur, zor bulunan ve ihtiyaç duyulan bir şey haline geldi.

Şimdi büyük bir hevesle aştığım yolları geri giderken, aklıma bir şarkı geldi. Sezen Aksu soruyordu ya, “bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm” diye, işte ben de sordum kendime; gider miyim diye.... Cevabım evet, ama dönmeyeceğim geriye:)